درددل با هم وطن ایرانی

بنمایمت که در دل تنگم چه ناله هاست

چون نی اگر  به  هم  نفسی  آشنا رسم  

     هم وطن عزیزم

          این یادداشت رابه عنوان یک ایرانی بهائی با احترام ومحبت وعشق از صمیم دل و با کمال صداقت به شما مینویسم به شما که وطن مشترک،تاریخ مشترک،محیط وآب و خاک مشترکی ما را به یکدیگر پیوند داده است وآرزو دارم که شما نیز آن را با دلی که با غبار تعصّب وپیشداوری ها آلوده نباشد مطالعه فرمائید یعنی آنچه را از دیگران شنیدید فراموش کنید و با این اقدام به خون های پاکی که درراه صلح و محبت ووحدت وعدالت ریخته شده ارج بگذارید. ضمنا یادآور میشود که هدف از تقدیم این یادداشت آشنائی شما با اعتقادات واهداف ماست نه لزوما پذیرفتن آنها.

نگاهی به دین بهائی

آئین بهائی در نیمهء دوم قرن نوزدهم در ایران پا به عرصهء وجود نهاد. در آن زمان ایران یکى از سیاه‏ترین و شوم‏ترین دوران خود را می‏گذراند. پادشاهان و شاهزادگان و حکام قاجار با نفود استبدادى خود، بر جان و مال و نوامیس مردم مسلط بودند. دوره دورهء در بند بودن فکر و اندیشه و شیوع خرافات و رواج کار شیادان عوام فریب بود. روزگارى بود که ملت ایران در ژرفناى بى‏خبرى و جهل و بی‏سوادى، اسیر دست حکام قاجار و همدستانشان، از هر حقى بى‏بهره بود.

ندائى که ابتداء حضرت باب و سپس حضرت بهاءالله در ایران در افکندند، مشعلى بود که تاریکی‏ها را شکافت و پس از قرن‏ها سکوت مرگبار، شور و ولوله‏اى رعدآسا در زیر گنبد آن سرزمین برپا کرد. ولوله‏اى که اکنون پس از گذشت یکصد و شصت و سه سال طنین آ ن در چهار گوشهء جهان همراه با نام ایران به گوش می‏رسد.