تشدید اقدامات بحران آفرین

23 بهمن 1386

نویسنده : مقدم

متجاوز از یكصد و شصت سال از ولادت جامعه بهایی می گذرد. جامعه ای كه هم اكنون توانسته به جامعه‌ای جهانی تبدیل شده و یكی از گسترده‌ترین ادیان از حیث وسعت جغرافیایی در جهان باشد و در تمام قارات عالم و سرزمینهای دورافتاده عده‌ای هرچند قلیل را به خود جذب نماید . از بومیان نواحی گرمسیر افریقایی گرفته تا ساكنین مناطق سردسیر قطب شمال ، از سرخپوستان و سیاه پوستان قاره پهناور امریكا تا مردمان جزایر كوچك و بی نام و نشان در قلب اقیانوس آرام و اطلس . ولی متاسفانه در مهد و خاستگاه خود موجودیتش همواره به ظاهر با خطر نابودی توامان بوده و سلسله حوادث و بحرانهای بی شمار و سهمناكی را پشت سرگذاشته و در آینده نیز پیش رو خواهد داشت. به نظر نگارنده اكثر خوانندگان محترم و عزیز با تاریخ اخیر دیانت بهایی و وقایع رویداده در این سه دهه كم و بیش ‌آشنایی دارند و نیازی به توضیح و شرح مجدد نیست. همه آن وقایع هولناك فقط و فقط یك هدف را ، آنهم بسیار قاطع و واضح و روشن دنبال نموده و می نماید و آن هدف چیزی نیست جز نابودی جامعه بهاییان ایران . عاملین این ستم برای رسیدن به هدف خود از هیچ اقدامی فرو گذار نبوده و نخواهند بود. البته این دوستان نامهربان هیچگاه متوجه این حقیقت نشده‌اند كه جامعه بهایی بنیاد و بنیادش بر صخره مشیت الهیه بنا شده و هیچ نیروی بشری قادر به ایجاد تزلزل و رخنه در این بنیاد نبوده تا چه برسد به خیال افسانه‌ای محویت و اضمحلال جامعه بهاییان ایران. در این بین اعضای جامعه بهایی در معرض امتحانات شدید قرار گرقتند . هریك از این امتحانات می توانست بنیاد ملتی را ریشه كن سازد تا چه رسد به جامعه‌ای به ظاهر ضعیف و قلیل و فاقد قدرت دنیوی . فی المثل اخراج دهها هزار بهایی از مشاغل خود ، اخراج همه دانشجویان بهایی از دانشگاهها ، دستگیری اعضای محافل روحانی محلی شهرها و محفل روحانی ملی بهاییان ایران و شهادت صدها مرد و زن و جوان و سالخورده ، اخراج دانش آموزان از دبیرستانها ، جلوگیری از دفن اموات بهایی و تخریب گورستانها و شیوع تهمتهای بسیار زشت وزننده در سطح جامعه از طریق رسانه‌های عمومی ، به غارت بردن اموال و سوزاندن مزارع و خانه های بهاییان ، تهدیدهای جانی و مالی بسیاری از پیروان این آیین ، به دربند كشیدن هزاران بهایی در سجن آنهم با اعمال شكنجه‌های قرون وسطایی و هزاران مورد دیگر كه در تاریخ نوع بشر بی نظیر و یكتا می باشند! قطعا اگر جامعه بهایی پشتوانه عظیم روحانی همچون آثار حضرت بهاالله و تاییدات الهیه را نداشت در مقابل این همه فجایع و ستم از پای درآمده بود. چنانچه در دو ، سه سال پس از وقوع انقلاب اسلامی همه گروهها و سازمانهایی كه كوچكترین سو ظنی در باره خطر وجود آنها میرفت ، از صحنه روزگار محو شدند.

تجربه‌ی یک شهروند بهایی

فریبا ماندگار

بخشی از نامه‌ی یک شهروند بهایی به مقامات قضایی کشور درمورد نقض ‏حقوق شهروندی و فردی ایشان است.‏

یکشنبه مورخ7/11/1386 ساعت 9 شب زنگ در خانه ی آقای بهرامی از بهائیان آباده توسط دو نفر زده می شود. از آن رو که شغل آقای بهرامی آنتن سازی می باشد؛ این دو نفر خود را مشتری ایشان معرفی می کنند.  دختر آقای بهرامی (صهبا) به همراه یکی از دوستانش که در منزل تنها بوده است از باز کردن در امتناع ورزیده و از آن افراد خواهش می کند که فردا صبح برای بردن آنتن ها مراجعه کنند که اقای بهرامی هم حضور داشته باشند.